Upadłość konsumencka – przesłanki pozytywne

Zainteresowania upadłością konsumencką obecnie stale rośnie.

Czy każdy jednak wie, na czym ono faktycznie polega i jakie warunki trzeba spełnić, aby móc ogłosić upadłość konsumencką?

Dziś  własnie odpowiem na pytanie – kiedy uzyskanie upadłości konsumenckiej jest możliwe?

Wniosków o ogłoszenie upadłości z roku na rok przybywa, a ich rozpatrywaniem zajmują się jedynie wybrane sądy – sądy upadłościowe, których obecnie w Polsce jest 30. Mimo, że obecnie termin oczekiwania na rozpatrzenie wniosku jest kilkumiesięczny, to warto odczekać, bowiem często jest to jedyny sposób by uporać się z zadłużeniem i rozpocząć normalne funkcjonowanie wychodząc ze spirali długów.

I. Co to jest upadłość konsumencka i jak to postępowania zainicjować?

ABC upadłości konsumenckiej przedstawiłam w artykule:

Upadłość konsumencka – ABC upadłości konsumenckiej

Przypomnę więc tylko, iż upadłość konsumencka  jest to postępowanie przewidziane dla osób fizycznych, które z różnych powodów stały się niewypłacalne.

Osobą fizyczną jest osoba, która nie prowadzi działalności gospodarczej.

II. Kiedy możliwe jest uzyskanie upadłości konsumenckiej?

Aby jednak móc skorzystać z dobrodziejstwa upadłości konsumenckiej, która pozwoli dłużnikowi rozpocząć „nowe życie”, musi zostać spełnionych szereg warunków.

Na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prawa możemy mówić o warunkach, które pozwolą dłużnikowi się „oddłużyć”, czyli tzw. przesłankach pozytywnych upadłości konsumenckiej, a także o warunkach negatywnych, które spowodują, że wniosek dłużnika

Dziś skupię się na przedstawieniu przesłanek pozytywnych upadłości konsumenckiej, które zostały wymienione w ustawie z dnia 28 lutego 2003 roku prawo upadłościowe. W kolejnym artykule przedstawię przesłanki, które mogą uniemożliwić uzyskanie upadłości konsumenckiej.

III. Niewypłacalność– jako przesłanka pozytywna umożliwiająca uzyskania orzeczenia ogłaszającego upadłość konsumencką

Podstawą ogłoszenia niewypłacalności dłużnika jest jego niewypłacalność.

Zgodnie z definicją zawartą w ustawie:

dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań.

Wymagalność zobowiązania”(wiem, pojęcie brzmi skomplikowanie) powstaje z chwilą, gdy wierzyciel może skutecznie żądać od dłużnika spełnienia określonego roszczenia.

Przesłanką konieczną, aby więc uznać, że dłużnik jest „niewypłacalny” jest utrata zdolności do wykonywania zobowiązań, co wiąże się po prostu z tym, że brakuje mu płynnych środków, które mógłby przeznaczyć na pokrycie swoich długów.

Kiedy możemy uznać, że powstała ta „niewypłacalność”?

Domniemywa się, że jeżeli opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące,to dłużnik utracił zdolność do wykonywania zobowiązań pieniężnych.

A zatem trzeba wiedzieć, że nie każdy stan, w którym dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, powoduje, że jest on niewypłacalny.

Dopiero, gdy po upływie trzech miesięcy dłużnik nie jest w stanie uregulować przeważającej części swoich zobowiązań, wówczas istnieje domniemanie, iż jest on niewypłacalny.

Warto wiedzieć, że „wymagalne zobowiązania” to nie tylko roszczenia wynikające z umów, np. umowy pożyczki, ale również obowiązki wynikające z wykonywania należności publicznoprawnych. Należnościami publicznoprawnymi są przede wszystkim składki na ubezpieczenia emerytalne (składki ZUS), podatki.

Ponadto do grupy zobowiązań należą również długi pieniężne związane ze stosunkami rodzinnoprawnymi, czyli w skrócie alimenty (zobowiązania alimentacyjne).

Ponadto nie ma też znaczenia, czy dłużnik nie reguluje jednego, czy większej ilości zobowiązań.

W kolejnym wpisie przedstawie okoliczności, które mogą zniweczyć próbę uzyskania upadłości konsumenckiej.

icon
Jeśli masz pytania, potrzebujesz indywidualnej konsultacji napisz do mnie na adres:

kancelaria@klemba.pl

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o